Posted by on 1 sierpnia 2018

Wartość AP mniejsza niż 0,05 została uznana za wskazującą na istotność statystyczną. Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Rozkład charakterystyk klinicznych u rannych pracowników wojskowych według statusu PTSD. Charakterystykę demograficzną i kliniczną 696 rannych pracowników wojskowych objętych badaniem przedstawiono w tabeli 1. Średnia wieku była prawie identyczna w grupie 243 pacjentów z PTSD i grupą 453 pacjentów bez PTSD. Spośród 653 pacjentów, dla których dostępne były dane na temat płci, 99% stanowili mężczyźni. Wskaźnik obrażeń w przypadku 90% obrażeń wyniósł 16 lub mniej; pozostałe 10% urazów, z wynikiem powyżej 16, uznano za poważne, a wskaźniki ciężkiego uszkodzenia były nieco wyższe u pacjentów z PTSD-ujemnym (P <0,05). Nie stwierdzono wyraźnych lub znaczących różnic między pacjentami z PTSD-dodatnimi i PTSD-ujemnymi dla większości wybranych zmiennych klinicznych i związanych z resuscytacją, w tym łagodnego urazowego uszkodzenia mózgu, wyniku w skali Glasgow Coma Scal, intubacji i paraliżu chemicznym w znieczuleniu. Częstość amputacji była wyższa u pacjentów z PTSD-ujemnym (5%) niż u pacjentów z PTSD-dodatnimi (2%), różnica była niewielka, choć znacząca (P = 0,03).
Mechanizm szkody
Tabela 2. Tabela 2. Dystrybucja mechanizmu urazu wśród rannego personelu wojskowego według statusu PTSD. Rozkład mechanizmów urazu według statusu PTSD przedstawiono w Tabeli 2. W przypadku wszystkich głównych mechanizmów urazów nie było wyraźnych ani znaczących różnic w zależności od statusu PTSD. Główne mechanizmy urazów zarówno dla pacjentów z PTSD-dodatnimi, jak i PTSD-ujemnymi były improwizowane urządzenia wybuchowe, strzały, granaty, moździerz i granaty z napędem rakietowym. Mechanizmy urazów i cech klinicznych u wszystkich pacjentów uwzględnionych w analizie nie różniły się od tych w ogólnej populacji pacjentów reprezentowanych w CTR Marynarki Wojenno-Morskiej EMED.29
Zastosowanie morfiny i innych leków psychotropowych
Używanie morfiny było powszechne zarówno u pacjentów po urazie PTSD, jak i u osób z uszkodzeniem PTSD (odpowiednio w 61% i 76%). Całe podawanie morfiny zostało udokumentowane w placówkach leczenia medycznego oznaczonych jako poziom lub poziom 2, a cała morfina została podana podczas opieki resuscytacyjnej i urazowej. Czas transportu od momentu urazu do podania morfiny po przybyciu do placówki medycznej wynosił godzinę lub mniej u 71% pacjentów. W badanej populacji dawki morfiny (siarczan morfiny) były wysoce standaryzowane, z modalnymi i medianowymi dawkami równymi 5 mg, a 55% wszystkich dawek morfiny zawierało się między 2 a 5 mg. Dodatkowe 33% dawek zawierało się w przedziale od 10 do 20 mg, a dawki powyżej 20 mg były stosowane rzadko (co stanowiło tylko 12% wszystkich dawek). Droga podawania była dożylna u 98% pacjentów. Stosowanie innych leków o działaniu psychotropowym było rzadkie. Podczas resuscytacji i opieki urazowej żaden z pacjentów nie otrzymał inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny ani beta-blokerów. Benzodiazepiny podawano 65 pacjentom (9,3%), jednak stosowanie benzodiazepin nie wiązało się z wystąpieniem PTSD – 12% u pacjentów z PTSD-dodatnim i 8% u pacjentów z PTSD-ujemnym (P = 0,14) (Tabela 1) .
Związek między używaniem morfiny a ryzykiem PTSD
Tabela 3
[więcej w: ile trwa przedłużanie rzęs, rehabilitacja dziecięca, lista oczekujących do sanatorium nfz ]

Powiązane tematy z artykułem: ile trwa przedłużanie rzęs lista oczekujących do sanatorium nfz rehabilitacja dziecięca

Posted by on 1 sierpnia 2018

Wartość AP mniejsza niż 0,05 została uznana za wskazującą na istotność statystyczną. Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Rozkład charakterystyk klinicznych u rannych pracowników wojskowych według statusu PTSD. Charakterystykę demograficzną i kliniczną 696 rannych pracowników wojskowych objętych badaniem przedstawiono w tabeli 1. Średnia wieku była prawie identyczna w grupie 243 pacjentów z PTSD i grupą 453 pacjentów bez PTSD. Spośród 653 pacjentów, dla których dostępne były dane na temat płci, 99% stanowili mężczyźni. Wskaźnik obrażeń w przypadku 90% obrażeń wyniósł 16 lub mniej; pozostałe 10% urazów, z wynikiem powyżej 16, uznano za poważne, a wskaźniki ciężkiego uszkodzenia były nieco wyższe u pacjentów z PTSD-ujemnym (P <0,05). Nie stwierdzono wyraźnych lub znaczących różnic między pacjentami z PTSD-dodatnimi i PTSD-ujemnymi dla większości wybranych zmiennych klinicznych i związanych z resuscytacją, w tym łagodnego urazowego uszkodzenia mózgu, wyniku w skali Glasgow Coma Scal, intubacji i paraliżu chemicznym w znieczuleniu. Częstość amputacji była wyższa u pacjentów z PTSD-ujemnym (5%) niż u pacjentów z PTSD-dodatnimi (2%), różnica była niewielka, choć znacząca (P = 0,03).
Mechanizm szkody
Tabela 2. Tabela 2. Dystrybucja mechanizmu urazu wśród rannego personelu wojskowego według statusu PTSD. Rozkład mechanizmów urazu według statusu PTSD przedstawiono w Tabeli 2. W przypadku wszystkich głównych mechanizmów urazów nie było wyraźnych ani znaczących różnic w zależności od statusu PTSD. Główne mechanizmy urazów zarówno dla pacjentów z PTSD-dodatnimi, jak i PTSD-ujemnymi były improwizowane urządzenia wybuchowe, strzały, granaty, moździerz i granaty z napędem rakietowym. Mechanizmy urazów i cech klinicznych u wszystkich pacjentów uwzględnionych w analizie nie różniły się od tych w ogólnej populacji pacjentów reprezentowanych w CTR Marynarki Wojenno-Morskiej EMED.29
Zastosowanie morfiny i innych leków psychotropowych
Używanie morfiny było powszechne zarówno u pacjentów po urazie PTSD, jak i u osób z uszkodzeniem PTSD (odpowiednio w 61% i 76%). Całe podawanie morfiny zostało udokumentowane w placówkach leczenia medycznego oznaczonych jako poziom lub poziom 2, a cała morfina została podana podczas opieki resuscytacyjnej i urazowej. Czas transportu od momentu urazu do podania morfiny po przybyciu do placówki medycznej wynosił godzinę lub mniej u 71% pacjentów. W badanej populacji dawki morfiny (siarczan morfiny) były wysoce standaryzowane, z modalnymi i medianowymi dawkami równymi 5 mg, a 55% wszystkich dawek morfiny zawierało się między 2 a 5 mg. Dodatkowe 33% dawek zawierało się w przedziale od 10 do 20 mg, a dawki powyżej 20 mg były stosowane rzadko (co stanowiło tylko 12% wszystkich dawek). Droga podawania była dożylna u 98% pacjentów. Stosowanie innych leków o działaniu psychotropowym było rzadkie. Podczas resuscytacji i opieki urazowej żaden z pacjentów nie otrzymał inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny ani beta-blokerów. Benzodiazepiny podawano 65 pacjentom (9,3%), jednak stosowanie benzodiazepin nie wiązało się z wystąpieniem PTSD – 12% u pacjentów z PTSD-dodatnim i 8% u pacjentów z PTSD-ujemnym (P = 0,14) (Tabela 1) .
Związek między używaniem morfiny a ryzykiem PTSD
Tabela 3
[więcej w: ile trwa przedłużanie rzęs, rehabilitacja dziecięca, lista oczekujących do sanatorium nfz ]

Powiązane tematy z artykułem: ile trwa przedłużanie rzęs lista oczekujących do sanatorium nfz rehabilitacja dziecięca