Posted by on 9 września 2018

Wstawki pokazują te same dane na powiększonej osi y. Szacunki Kaplana-Meiera dotyczące zgonu z dowolnej przyczyny w okresie od rejestracji do 7-letniego okresu obserwacji w dwóch grupach leczenia przedstawiono na rycinie 2A. Krzywe rozchodzą się po roku i nadal mają oddzielne ścieżki, z istotnie niższą śmiertelnością wśród pacjentów losowo przypisanych do terapii CRT-D niż wśród losowo przydzielonych do samej terapii ICD (P = 0,002 w teście log-rank bez korekty). Tak więc po 7 latach obserwacji skumulowana stopa zgonu z jakiejkolwiek przyczyny wśród pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa wyniosła 29% w grupie wyłącznie ICD, w porównaniu z 18% w grupie CRT-D. Różnica przeżycia odpowiadała dziewięciu pacjentom, którzy wymagali leczenia CRT-D, aby uratować jedno życie w ciągu 7 lat.
Skumulowane prawdopodobieństwo nieinfuzyjnego zdarzenia niewydolności serca podczas 7-letniego okresu obserwacji było również znacznie mniejsze u pacjentów losowo przydzielonych do CRT-D niż wśród pacjentów losowo przydzielonych do samej terapii ICD (P <0,001 w teście log-rank bez korekty , dla ogólnej różnicy podczas obserwacji). Częstotliwość zdarzeń oddzielono w momencie rejestracji, a separacja została zachowana (rys. S1 w Dodatku uzupełniającym).
Tabela 2. Tabela 2. Wskaźniki zagrożenia dla punktów końcowych z CRT-D versus ICD Sam, w zależności od obecności lub nieobecności bloku lewej odnogi paczki. Nieskorygowane i dostosowane współczynniki ryzyka dla śmierci z jakiejkolwiek przyczyny i dla nieinwazyjnej niewydolności serca zdarzenie u pacjentów zi bez lewego bloku pęczka Hisa przedstawiono w Tabeli 2. Do pierwotnej analizy zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, skorygowany współczynnik ryzyka wynoszący 0,59 wskazał, że nastąpiło 41% zmniejszenie długoterminowego ryzyka zgonu wśród pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa, którzy zostali losowo przydzieleni do terapii CRT-D, w porównaniu z losowo przydzielonymi do samej terapii ICD. W drugorzędowym punkcie końcowym niezakończonego zgonem zdarzenia niewydolności serca, skorygowany współczynnik ryzyka równy 0,38 wskazywał na zmniejszenie ryzyka o 62% przy pomocy CRT-D (tabela 2).
Ryc. 3. Ryc. 3. Ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, według grupy leczenia, w podgrupach pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa. Wnioski oparte są na modelach regresji proporcjonalnych hazardów jednoczynnikowych Coxa i analizie interakcji-terminu. LVEDV oznacza objętość końcoworozkurczową lewej komory, frakcję wyrzutową lewej komory LVEF, objętość skurczową lewej komory LVESV i NYHA New York Heart Association.
Wpływ leczenia CRT-D na śmiertelność wśród pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa w siedmiu wcześniej określonych podgrupach przedstawiono na rycinie 3. Korzyści z przeżycia przy CRT-D były zgodne w każdej analizowanej podgrupie, w tym u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną oraz u pacjentów z niedokrwiennym kardiomiopatia, mężczyźni i kobiety oraz pacjenci z dłuższym czasem trwania zespołu QRS (. 150 msek) i pacjentów z krótszym czasem trwania zespołu QRS (<150 ms); nie było znaczących interakcji między poszczególnymi grupami [hasła pokrewne: usuwanie przebarwień kraków, gabinet medycyny estetycznej kraków, leczenie falą uderzeniową ]

Powiązane tematy z artykułem: gabinet medycyny estetycznej kraków leczenie falą uderzeniową usuwanie przebarwień kraków

Posted by on 9 września 2018

Wstawki pokazują te same dane na powiększonej osi y. Szacunki Kaplana-Meiera dotyczące zgonu z dowolnej przyczyny w okresie od rejestracji do 7-letniego okresu obserwacji w dwóch grupach leczenia przedstawiono na rycinie 2A. Krzywe rozchodzą się po roku i nadal mają oddzielne ścieżki, z istotnie niższą śmiertelnością wśród pacjentów losowo przypisanych do terapii CRT-D niż wśród losowo przydzielonych do samej terapii ICD (P = 0,002 w teście log-rank bez korekty). Tak więc po 7 latach obserwacji skumulowana stopa zgonu z jakiejkolwiek przyczyny wśród pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa wyniosła 29% w grupie wyłącznie ICD, w porównaniu z 18% w grupie CRT-D. Różnica przeżycia odpowiadała dziewięciu pacjentom, którzy wymagali leczenia CRT-D, aby uratować jedno życie w ciągu 7 lat.
Skumulowane prawdopodobieństwo nieinfuzyjnego zdarzenia niewydolności serca podczas 7-letniego okresu obserwacji było również znacznie mniejsze u pacjentów losowo przydzielonych do CRT-D niż wśród pacjentów losowo przydzielonych do samej terapii ICD (P <0,001 w teście log-rank bez korekty , dla ogólnej różnicy podczas obserwacji). Częstotliwość zdarzeń oddzielono w momencie rejestracji, a separacja została zachowana (rys. S1 w Dodatku uzupełniającym).
Tabela 2. Tabela 2. Wskaźniki zagrożenia dla punktów końcowych z CRT-D versus ICD Sam, w zależności od obecności lub nieobecności bloku lewej odnogi paczki. Nieskorygowane i dostosowane współczynniki ryzyka dla śmierci z jakiejkolwiek przyczyny i dla nieinwazyjnej niewydolności serca zdarzenie u pacjentów zi bez lewego bloku pęczka Hisa przedstawiono w Tabeli 2. Do pierwotnej analizy zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, skorygowany współczynnik ryzyka wynoszący 0,59 wskazał, że nastąpiło 41% zmniejszenie długoterminowego ryzyka zgonu wśród pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa, którzy zostali losowo przydzieleni do terapii CRT-D, w porównaniu z losowo przydzielonymi do samej terapii ICD. W drugorzędowym punkcie końcowym niezakończonego zgonem zdarzenia niewydolności serca, skorygowany współczynnik ryzyka równy 0,38 wskazywał na zmniejszenie ryzyka o 62% przy pomocy CRT-D (tabela 2).
Ryc. 3. Ryc. 3. Ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, według grupy leczenia, w podgrupach pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa. Wnioski oparte są na modelach regresji proporcjonalnych hazardów jednoczynnikowych Coxa i analizie interakcji-terminu. LVEDV oznacza objętość końcoworozkurczową lewej komory, frakcję wyrzutową lewej komory LVEF, objętość skurczową lewej komory LVESV i NYHA New York Heart Association.
Wpływ leczenia CRT-D na śmiertelność wśród pacjentów z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa w siedmiu wcześniej określonych podgrupach przedstawiono na rycinie 3. Korzyści z przeżycia przy CRT-D były zgodne w każdej analizowanej podgrupie, w tym u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną oraz u pacjentów z niedokrwiennym kardiomiopatia, mężczyźni i kobiety oraz pacjenci z dłuższym czasem trwania zespołu QRS (. 150 msek) i pacjentów z krótszym czasem trwania zespołu QRS (<150 ms); nie było znaczących interakcji między poszczególnymi grupami [hasła pokrewne: usuwanie przebarwień kraków, gabinet medycyny estetycznej kraków, leczenie falą uderzeniową ]

Powiązane tematy z artykułem: gabinet medycyny estetycznej kraków leczenie falą uderzeniową usuwanie przebarwień kraków