Posted by on 4 sierpnia 2018

Wcześniej wykazano, że Lectin GS-II wiąże glikany, które są syntetyzowane w przedziałach środkowej i trans-Golgiego10. Dlatego nasz wynik jest zgodny z upośledzoną funkcją Golgiego w chondrocytach, które nie mają GMAP-210. Transmisyjna mikroskopia elektronowa pozakomórkowej matrycy chrząstki z humeri ujawniła, że włókienka kolagenu były podobne pod względem zawartości u myszy typu dzikiego i zmutowanych (Figura 4D). Immunofluorescencjna mikroskopia świetlna przeprowadzona z użyciem przeciwciał kolagenowych typu II wykazała, że ilość i rozkład tego kolagenu w chrząstce nie różniły się pomiędzy myszami typu dzikiego i zmutowanymi (Figura 6 w Dodatku dodatkowym), co jest zgodne z wynikami badań mikroskopowych elektronowych. Podobnie, nie było różnic pomiędzy myszami typu dzikiego i zmutowanymi w odniesieniu do przeciwciał skierowanych przeciwko rdzeniom polipeptydowym białka macierzy oligomerycznej chrząstki i agrekanowi (Figura 6 w Dodatku Aneks). Przeciwnie, agregaty proteoglikanów w chrząstce, widziane w mikroskopie elektronowym jako struktury ziarniste, były wyraźnie mniejsze u zmutowanych myszy niż u myszy typu dzikiego (Figura 4D). Badania immunofluorescencyjne z zastosowaniem przeciwciała skierowanego przeciw rdzeniowi polipeptydowemu perłkanu wykazały, że zmutowane chondrocyty miały nieprawidłową akumulację tego białka wewnątrzkomórkowo (Figura 4E), gdzie częściowo kolokalizowano za pomocą kalcytuliny markera retopulum endoplazmatycznego. Perlecan, który jest znaczącym składnikiem błon podstawnych, jest również wydzielany przez skórne fibroblasty, a fibroblasty od zmutowanych myszy zatrzymują perkoman wewnątrzkomórkowo (Figura 4F). Dlatego, poza ogólnym zaburzeniem glikozylacji, chondrocyty z niedoborem GMAP-210 różnią się także od chondrocytów typu dzikiego w syntezie i sekrecji specyficznych białek.
Mutacje w TRIP11 i achondrogenezie typu 1A
Figura 5. Figura 5. Mutacje w TRIP11 i ludzkiej Achondrogenezie typu 1A. W panelu A, radiogram 27-tygodniowego ludzkiego płodu z diagnozą achondrogenezą typu 1A ujawnia brak mineralizacji w czaszce i kręgosłupie (strzałki) i krótkich kończynach. Mikrografy elektronowe po prawej pokazują chondrocyty z dwóch niepowiązanych płodów z achondrogenezą typu 1A, z powiększoną retikulum endoplazmatyczną (strzałki) i aparatem pęcherzykowym Golgiego (grot strzałki na górnym obrazie). W panelu B przedstawiono strukturę białka GMAP-210 ze względnym położeniem i rozmiarami jego 21 kodujących eksonów wskazanych poniżej. ALPS (amfipatyczna domena sensora lipidowego) i GRAB (domena wiążąca GRIF wiążąca się z GRIP) podobno pośredniczą w interakcjach między GMAP-210 a błonami in vitro. Na diagramie poniżej białka, strzałki wskazują na mutacje zidentyfikowane u 10 niespokrewnionych pacjentów z achondrogenezą typu 1A do ich przybliżonych lokalizacji w eksonach. Dwie mutacje (c.202-2A . G i c.589-2A . G) wpływają na miejsca intronowego akceptorowego składania. Pięć mutacji (p.R264X, p.R1028X, p.Q1160X, p.R1167X i p.W1224X) to mutacje nonsensowne. Pozostałe mutacje to mutacje zmiany ramki odczytu. Kilku pacjentów, w tym z pokrewnych związków, byli homozygotyczni pod względem mutacji, podczas gdy inni byli heterozygotami złożonymi
[hasła pokrewne: propolis manuka, lista oczekujących do sanatorium nfz, zabieg fala uderzeniowa ]

Powiązane tematy z artykułem: lista oczekujących do sanatorium nfz propolis manuka zabieg fala uderzeniowa

Posted by on 4 sierpnia 2018

Wcześniej wykazano, że Lectin GS-II wiąże glikany, które są syntetyzowane w przedziałach środkowej i trans-Golgiego10. Dlatego nasz wynik jest zgodny z upośledzoną funkcją Golgiego w chondrocytach, które nie mają GMAP-210. Transmisyjna mikroskopia elektronowa pozakomórkowej matrycy chrząstki z humeri ujawniła, że włókienka kolagenu były podobne pod względem zawartości u myszy typu dzikiego i zmutowanych (Figura 4D). Immunofluorescencjna mikroskopia świetlna przeprowadzona z użyciem przeciwciał kolagenowych typu II wykazała, że ilość i rozkład tego kolagenu w chrząstce nie różniły się pomiędzy myszami typu dzikiego i zmutowanymi (Figura 6 w Dodatku dodatkowym), co jest zgodne z wynikami badań mikroskopowych elektronowych. Podobnie, nie było różnic pomiędzy myszami typu dzikiego i zmutowanymi w odniesieniu do przeciwciał skierowanych przeciwko rdzeniom polipeptydowym białka macierzy oligomerycznej chrząstki i agrekanowi (Figura 6 w Dodatku Aneks). Przeciwnie, agregaty proteoglikanów w chrząstce, widziane w mikroskopie elektronowym jako struktury ziarniste, były wyraźnie mniejsze u zmutowanych myszy niż u myszy typu dzikiego (Figura 4D). Badania immunofluorescencyjne z zastosowaniem przeciwciała skierowanego przeciw rdzeniowi polipeptydowemu perłkanu wykazały, że zmutowane chondrocyty miały nieprawidłową akumulację tego białka wewnątrzkomórkowo (Figura 4E), gdzie częściowo kolokalizowano za pomocą kalcytuliny markera retopulum endoplazmatycznego. Perlecan, który jest znaczącym składnikiem błon podstawnych, jest również wydzielany przez skórne fibroblasty, a fibroblasty od zmutowanych myszy zatrzymują perkoman wewnątrzkomórkowo (Figura 4F). Dlatego, poza ogólnym zaburzeniem glikozylacji, chondrocyty z niedoborem GMAP-210 różnią się także od chondrocytów typu dzikiego w syntezie i sekrecji specyficznych białek.
Mutacje w TRIP11 i achondrogenezie typu 1A
Figura 5. Figura 5. Mutacje w TRIP11 i ludzkiej Achondrogenezie typu 1A. W panelu A, radiogram 27-tygodniowego ludzkiego płodu z diagnozą achondrogenezą typu 1A ujawnia brak mineralizacji w czaszce i kręgosłupie (strzałki) i krótkich kończynach. Mikrografy elektronowe po prawej pokazują chondrocyty z dwóch niepowiązanych płodów z achondrogenezą typu 1A, z powiększoną retikulum endoplazmatyczną (strzałki) i aparatem pęcherzykowym Golgiego (grot strzałki na górnym obrazie). W panelu B przedstawiono strukturę białka GMAP-210 ze względnym położeniem i rozmiarami jego 21 kodujących eksonów wskazanych poniżej. ALPS (amfipatyczna domena sensora lipidowego) i GRAB (domena wiążąca GRIF wiążąca się z GRIP) podobno pośredniczą w interakcjach między GMAP-210 a błonami in vitro. Na diagramie poniżej białka, strzałki wskazują na mutacje zidentyfikowane u 10 niespokrewnionych pacjentów z achondrogenezą typu 1A do ich przybliżonych lokalizacji w eksonach. Dwie mutacje (c.202-2A . G i c.589-2A . G) wpływają na miejsca intronowego akceptorowego składania. Pięć mutacji (p.R264X, p.R1028X, p.Q1160X, p.R1167X i p.W1224X) to mutacje nonsensowne. Pozostałe mutacje to mutacje zmiany ramki odczytu. Kilku pacjentów, w tym z pokrewnych związków, byli homozygotyczni pod względem mutacji, podczas gdy inni byli heterozygotami złożonymi
[hasła pokrewne: propolis manuka, lista oczekujących do sanatorium nfz, zabieg fala uderzeniowa ]

Powiązane tematy z artykułem: lista oczekujących do sanatorium nfz propolis manuka zabieg fala uderzeniowa